All You Need
In One Single
Theme.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat
Search here:

Blog

Home > Uncategorized  > Waar een wil is, is niet altijd een weg!

Ik zit vast, muurvast en ik kan niet bewegen. Telkens wanneer mooie dingen op mijn pad komen, raak ik ze weer kwijt. Het is een terugkerend patroon en ik kom er maar niet doorheen. Ja, ook dit BREINKONIJN heeft patronen die vastzitten. Ook ik moet ‘out of my comfort zone’ om beweging te creëren en nieuwe inzichten te krijgen.

 

Waar een wil is, is een weg! Zo ben ik opgevoed. Met hier en daar wat militaristische discipline, als ik dat zo mag noemen. Geleerd om nooit op te geven en altijd door te gaan. Om te vechten tot het bittere einde. En Bitter, dat is het soms zeker. Die enorme wilskracht en vechtlust heeft mij nog steeds niet gebracht waar ik naar verlang. Elke keer als ik er bijna ben, raak ik alles kwijt. Steeds lukt het mij maar niet om van mijn plek af te komen en mijn eigen plek in te gaan nemen. Ongemakkelijk voel ik mij wanneer ik hier naar kijk. Mislukt, gefaald en traag. Ik besef me heel goed dat mijn wilskracht en mijn doorzettingsvermogen mij gebracht heeft waar ik nu ben. Tegelijkertijd besef ik ook dat het juist dit is wat mij enorm in de weg zit.

Ik sta vast, muurvast. Verkrampt, ik kan niet bewegen en heb het gevoel dat ik geen kant uit kan. Het voelt ontzettend klote! Want waar een wil is, is een weg, toch!? Hoe harder ik vecht hoe meer ik worstel. Het lijkt wel alsof het harde werken tegen mij werkt in plaats van met mij. Dit steeds terugkerende patroon kan ik maar niet doorbreken. Harder werken is niet het antwoord dat heb ik inmiddels wel ontdekt. Maar waar zit het dan zo vast? Waar moet ik beweging creëren en welke vragen moet ik mezelf stellen om in beweging te komen en uit mijn patroon te stappen.

 

Opeens herinner ik mezelf het moment waarop mijn vader mij deze les leerde. We stonden in de keuken van het huis waar ik geboren ben, Wolvensproor 12 in Etten-Leur. Ook weet ik nog heel goed wat mijn vraag was als klein meisje op mijn vaders wijze les; “Wat nu als je iets echt heel graag wil, maar dan ook echt heel graag wil, en het lukt toch niet, wat dan”?

Waarop mijn vader zei; “Dan wil je het niet graag genoeg”. Ik voel me schuldig dat ik het niet graag genoeg wil. Het lukt immers nog steeds niet. Mijn werkweek bestaat zonder moeite uit 60 tot 80 gewerkte uren. Vakanties, feestjes, verjaardagen, ik geef het vaak allemaal op om mijn doel te behalen. Maar Rake Vragen leerde mij dat de wil alleen niet sterk genoeg is om te zijn.  Sinds ik heb geleerd om met Rake Vragen te werken weet ik dat dit niet sterk genoeg is om patronen te doorbreken. Er is nu iets anders nodig. Iets wat raakt op de onderstroom en beweging brengt in het systeem waar het vastzit. Deze kwam binnen, raakte mij en bracht meteen beweging in een systeem waar ik nooit aan gedacht had in vast te zitten. Meteen kon ik plaatsen wat mij zo ontzettend verkrampt. Iemand heel dichtbij mij had namelijk ongelijk.

 

Mijn wil om mijn doel te bereiken brengt mij niet dichterbij maar soms juist verder weg. Mijn intenties om te sturen blokkeren al het andere wat kan ontstaan. Sturen richting dat ene doel, die ene plek. ‘Je moet wel weten wat je wil Romana’. Nog zo’n mooie misser wanneer je weet dat juist in het niet hoeven weten de mooiste dingen tot je komen. Het geeft namelijk ruimte aan het creëren van iets nieuws. Iets wat je zelf nooit had kunnen bedenken. Het niet hoeven weten, een van de vele mooie principes van Rake Vragen. Mag het namelijk ook iets anders zijn? Aan wie of wat moet ik ontrouw zijn als ik dit zeg? Weer een prachtige vraag die voelbaar beweging brengt. Hier begint mijn beweging. Opgeven is in mijn leven nooit een optie geweest. Het was nodig om te kunnen ‘overleven’. Dat ik een ijzeren wil heb, dat heb ik inmiddels wel bewezen. Maar aan wie eigenlijk? 

 

Wanneer ik in de spiegel kijk zie ik een vrouw van drieëndertig. Toch voel ik mij regelmatig in mijn hart een meisje van veertien. Ik vraag me nu ook af hoe oud ik ben wanneer ik dit zeg. Weer zo’n prachtige vraag. Veertienjarige Romana is namelijk een vechter een survivor met een enorme discipline een echte rammer! Maar drieëndertigjarige Romana heeft zo gigantisch veel geleerd en heeft zo veel meer vermogens dan toen ze veertien was. Alleen kan ze daar nog niet altijd bij. Dat is eigenlijk helemaal niet eens zo gek aangezien mijn veertienjarige versie een echte warrior is die het front verdedigd met alles wat ze heeft. Alleen ben ik geen veertien meer al achttien jaar niet meer. Hij is er niet meer al achttien jaar niet meer. Deze kwaliteiten zijn ook niet altijd overal even handig en zeker niet nodig. Het verkrampt mij en zet alles vast terwijl beweging nu juist zo nodig is om bij mijn vermogens te kunnen. Wat zou drieëndertigjarige Romana tegen haar veertienjarige zelf zeggen zodat ze eindelijk haar wapens neerlegt? ‘Je bent veilig.’, ‘Vechten hoeft niet meer.’

Voor deze wil is er toch geen weg. Of misschien beter gezegd; het is niet mijn manier. Ik durf namelijk te vertrouwen, te wensen en los te laten, niet alleen vast te bijten. Had ik toch al gelijk, toen.

 

Het is aan mij om mezelf toestemming te geven een veilig kader te scheppen, een holding space, van waaruit ik kan creëren op mijn manier vanuit mijn plek. Om ervoor te zorgen dat alles weer gaat stromen en ik dan eindelijk eens bij al mijn vermogens kan. Zodat ik vanuit mijn kracht beweging kan brengen daar waar andere vast zitten. Het niet hoeven weten creëert een veel groter speelveld waarin het antwoord gevonden kan worden. Vinden wij de antwoorden eigenlijk wel of vinden de antwoorden ons? Een quote van een van mijn grootste inspiratiebronnen; “The intellect has little to do on the road to discovery. There comes a leap in consciousness, call it Intuition or what you will, the solution comes to you and you don’t know how or why.” – Albert Einstein.

 

Nu is het tijd om mijn oude jas uit te trekken, hij zit te strak, ik ben er uitgegroeid. Tijd voor een nieuwe. Tijd om in het veld van onzekerheid te stappen. ‘Daar waar niets zeker is, is alles mogelijk’. – Deepack Chopra. Tijd om te vertrouwen op mijn vermogens en dat ik het wel weet. Daar komt mijn grootste kracht en mijn creativiteit vandaan. In mijn creativiteit zit mijn beweging en van daaruit breng ik beweging bij anderen. Het is prachtig om te zien hoe het gedachtegoed van Rake Vragen, samenkomt met het gedachtengoed van BREINKONJN. Waar het vastzitten in willen eerst mijn grootste belemmering is, wordt het nu mijn kracht. Ik herken het onmiddellijk bij anderen, de patronen en de worsteling. Ik heb de moed én compassie om het aan te raken en te benoemen. Met mijn vragen of op andere manieren. Zo maakt dit BREINKONIJN beweging mogelijk.

 

“Creativiteit is een staat van zijn die gepaard gaat met focus en flow, zich presenterend aan jou wanneer je, je intentie terugtrekt en je kwaliteit van aanwezigheid vergroot”.

 – BREINKONIJN

 

No Comments

Post a Comment